مدام از این سو به آن سو می روند

همیشه چیزی را فراموش کرده اند

شکی نیست چیزی کم دارند ، چیزی که معلوم نیست چیست

اگرچه گاه خود را بس مهم و جدی نشان می دهند

و به راستی جدی اند، تا حد اسفناکی جدی اند

بیچاره ها انگار هیچ چیز نمی شنوند

نه ترانه ی هوا و نه راز علفزاران را

نیز به نظر می رسد نمی بینند همه ی آنچه را

که به چشم ما ساده و قابل رویت است

و آنها اندوهگین اند و در هجوم اندوه، وحشی

همه ی احساساتشان در چشمانشان موج می زند که

با پلک بر هم زدنی گم می شود

و از آنجا که چیزی از کوه ها در آنها هست

از سر تا پا سرد و نفوذ ناپذیر

محال است بتوانند رهایی یابند

از قالب سرد لازم و همیشگی خود

شاید آنها( چه کسی می داند؟)

از موهبت خدادادی نسیان برخوردارند

برای از یاد بردن مسایل و مشکلات

و از اندرونی تهی و بی انتها

که فریادشان به گاهِ آرزو، عشق و حسادت

اینگونه احمقانه و دردناک می نماید

فریادی که منتشر می شود

و در علفزار زمان همچون سنگهایی آزارنده فرود می آید

و آرامش آب و علف را بر می آشوبد

چندان که ما دشوار و طاقت فرسا بیابیم

نشخوار حقیقتمان را!